gök körpe değildi
bana özür borcu vardı
ama toprak beni büyüttü
toprak tohumu ve
yağmuru severdi
gök kahramanı olduğum
hikâyelerin yanılsaması gibiydi
özür borcunu ödemedi
ama toprak beni üzmez
bahaneler ardına gizlenmezdi
kurulmuş saatler gibiydi gök
hep tamam tamam derdi
toprak söylediklerimi dinler
gerektiğinde benimle delirirdi
hiçbir nokta
olduğundan küçük değildi
hiçbir terlik yalnızlığını belli etmezdi
bazı zamanlar
buna toprak bile
dahil edilebilirdi
bunu bana çelik kollarıyla
güç veren söyledi
çünkü kıyıcı olan meşgul biriydi
meşguliyetten harflerini göremezdi
bu artık önemsediğim bir şey değil
önemsesem gözlerim yaşla dolabilirdi
dahil olduğum toprak
bazen tenimi eller
bana ol diye
ısrar ederdi
1. bir kez müze 2. bir öğle arası
bir de lehçesi ıslak
cordobalı tarafı vardı
düşündüm özen iyi giyinmekle
ölçülen bir şey
DEĞİL Dİ
CİN AYŞE 24. İHTİMAM. GÜZ 2025
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder